مُحَقِّقٌ لِمَا حَقَّقْتُمْ مُبْطِلٌ لِمَا أَبْطَلْتُمْ

محقق از حق می آید به معنی واضح و روشن، در واقع یک حق واضح و روشنی که ثابت شده است، وقتی ( چیزی ، مسئله ای ) دلیل و بینه ای روشن داشته باشد ، این دلیلِ روشن، خود سبب ثابت شدنِ آن مطالب یا مسئله می گردد، مثلا وقتی می گوییم هوا روشن است و خورشید در آسمان است، پس روز است، وقتی برای ثابت کردن روز، از دلیل و بینه ی واضحی مثل هوای روشن و وجود خورشید استفاده می کنیم، خود به خود وجود روز ثابت می گردد .

در مورد علم در قرآن و ائمه اطهار ( علیهم السلام ) هم، این قدر دلیل و بینه های واضح و روشنی وجود دارد که خود به خود وجود یک عالم به تمام معنا را ثابت می کند .

قضیه ی فرضیه ی بطلمیوس :

ایشان حدود 100 تا 150 سال قبل از حضرت مسیح بوده اند و تا حدوداً 1300 سال بعد هم این نظریه اش به عنوان یک حق، که زمین ثابت است و حرکتی ندارد ، مورد استفاده بود که البته اساتید ایشان مثل ارسطو و افلاطون فرضیه ای به مراتب سخیف تر را بیان می کردند .

اما وجود نازنین پیامبر ( صلی الله علیه و اله و سلم ) با آوردن قرآن، باطل بودنِ این فرضیه را که مردم حداقل 1500 سال آن را به عنوان یک مطلب حق و درست می دانستند، اثبات کردند .

آنجایی که خداوند در سوره 33 سوره ی انبیاء می فرمایند ؛

وَ هُوَ الَّذي خَلَقَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ کُلٌّ في فَلَکٍ يَسْبَحُونَ

اوست آن کسى که شب و روز و خورشید و ماه را پدید آورده است. هر یک از آنها در مدارى شناورند.

لذا اگر مردم به قران رجوع کرده بودند و از قران استفاده نموده بودند، حداقل هشتصد سال جلوتر، این مسئله برایشان ثابت می شد که زمین بدور خورشید میگردد و البته مسائل دیگر هم همین طور است و این مورد به عنوان مثال بیان شد .

لذا اگر کسی مطلب حق و درستی را آورد، کامل تر و با دوام تر از آن در اسلام و قران آمده است

زیرا در روز غدیر بیان فرمودند ؛

الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي [1]

سالک الی الله هم باید بداند، هر نعمتی که از اسلام به او رسید، همان را قدر بداند و به آن عمل و تمکین کند تا وسعت نعمت انجام گردد

چون وجود نازنین پیامبر ( صلی الله علیه و اله و سلم ) بیان فرمودند که :

إنَّ لِلقُرآنِ ظَهراً وبَطناً، ولِبَطنِهِ بَطنٌ إلی سَبعَةِ أبطُنٍ » و ورد «سَبعینَ» و «سَبعَ مِائَةٍ» و «سَبعینَ ألفٍ» و غَیرُ ذلک

وجود نازنین پیامبر ( صلی الله علیه و اله و سلم ) فرمودند : « قرآن ظاهر و باطنی دارد، و باطن آن هم باطنی دارد، تا هفت باطن ». و « هفتاد باطن » و « هفتصد باطن » و « هفتاد هزار باطن » و جز اینها روایت شده است [2]

لذا هر آیه می تواند یک نعمت علمی ، معنوی و حتی مادی باشد که تا هفتاد هزار بطن ( عدد کثرت است ) تداوم دارد و می تواند در پیشرفت فردی و اجتماعی ، دنیایی و عُقبی هر فرد تاثیرِ شگرفی داشته باشد، البته همین مطلب که برای قران بیان گردید برای ثقل دیگر هم ثابت شده است، کما اینکه معصوم ( علیه السلام ) بیان فرموده اند ؛ اگر مردم به ولایت امیرالمومنین ( علیه السلام ) اجتماع می کردند جهنم آفریده نمی شد [3] ، منشا و بوجود آورنده ی جهنم، جهالت است چون در قران مجید بیان فرمودند که ما نعمت را بر شما تمام کردیم ( با ولایت آقا امیرالمومنین علیه السلام ) پس اگر این اجتماع که یک اجتماعِ عُقلایی بود، اتفاق می افتاد، جامعه ی علمی و معنویّ زمان ظهور را، از زمان آقا امیرالمومنین ( علیه السلام ) تا به حال تجربه کرده بودیم، لذا تمام اون نظریه ها و فرضیه های باطلی که الان وجود دارد،( بر خلاف قرآن و روایات ) و اختلافها و کُشت و کُشتارها که بیداد می کند، را با پیروی از حق، که قران و معصوم